Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα interview. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα interview. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 11 Μαΐου 2009

«Οι James δεν είναι μπάντα, είναι ιδέα»

Έτσι για να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε δημοσιεύουμε μια παλιότερη συνέντευξη τους στον Ελεύθερο Τύπο του Σάββατο, 14.06.08

Πέρσι δόνησαν περίπου 20.000 θεατές στη δεύτερη εμφάνισή τους επί ελληνικού εδάφους. Φέτος, ο χαρισματικός Tim Booth και η παρέα του ανανεώνουν το ραντεβού με τους θαυμαστές τους για μια εμφάνιση ως headliners του Ejekt Festival που θα φιλοξενηθεί στο Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας στο Ελληνικό. Εδώ και τρεις δεκαετίες το διάσημο ροκ γκρουπ μάς έχει χαρίσει αξέχαστες στιγμές και φαίνεται πως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Στην πιο ώριμη φάση της καριέρας του κυκλοφορεί το νέο του άλμπουμ «Hey Ma» και για άλλη μια φορά προκαλεί συναισθήματα. Λίγο πριν τους δούμε live, o κιθαρίστας Larry Gott μίλησε στην «Agenda».
Γιατί επιλέξατε τον τίτλο «Hey Ma» για το νέο σας άλμπουμ;
Θέλαμε έναν τίτλο που να ταιριάζει με το εξώφυλλο του δίσκου.Ετσι καταλήξαμε στο «Hey Ma». Υπάρχουν αρκετά κομμάτια στο άλμπουμ που έχουν να κάνουν με το πώς αντέδρασαν οι Αμερικανοί την 11η Σεπτεμβρίου. Επίσης, μας επηρέασε πολύ το γεγονός ότι ηχογραφήσαμε τα κομμάτια στο Warzy Chateau στη Νότια Γαλλία, μια περιοχή όπου έγιναν πολλές μάχες του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμη και σήμερα το συγκεκριμένο μέρος «μυρίζει» πόλεμο. Αν κάνεις μια βόλτα δεν είναι καθόλου απίθανο να βρεις στο έδαφος κάλυκες από σφαίρες.

Θα λέγατε ότι είναι ένα πολιτικό άλμπουμ;
Οχι απαραίτητα. Αλλωστε τα περισσότερα τραγούδια αφορούν προσωπικά ζητήματα.

Το εξώφυλλό σας απεικονίζει ένα μωρό δίπλα σε ένα όπλο και προκάλεσε αντιδράσεις στη Μεγάλη Βρετανία. Ηταν στις προθέσεις σας να σοκάρετε τον κόσμο;
Σε καμία περίπτωση. Περιμέναμε όμως ότι κάποιοι θα ενοχληθούν από την εικόνα ενός αθώου μωρού να παίζει με ένα τόσο επικίνδυνο αντικείμενο.

Θέλατε να περάσετε στον κόσμο κάποιο μήνυμα;
Ναι, ότι οι άνθρωποι στις μέρες μας έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να κρατάς στα χέρια σου ένα όπλο. Ειδικά στις ΗΠΑ, λιγότερο στην Αγγλία και δεν γνωρίζω κατά πόσο συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα, τα νέα παιδιά κυκλοφορούν στους δρόμους και οπλοφορούν. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Το κάνουν όπως κρατούν το κινητό τους τηλέφωνο. Οπότε όταν κάποιος βλέπει τη φωτογραφία ενός παιδιού δίπλα σε ένα όπλο ξαφνικά σοκάρεται γιατί συνειδητοποιεί τη δύναμη ενός όπλου. Ελπίζουμε να αλλάξουμε, έστω και λίγο, τον τρόπο που οι άνθρωποι βλέπουν τα πυρομαχικά στις μέρες μας.

Τελικά, πιστεύετε ότι στις μέρες μας η μουσική έχει τη δύναμη να αφυπνίσει συνειδήσεις;
Οχι, δεν πιστεύω ότι έχει τέτοια δύναμη. Ομως εάν ένα έργο τέχνης, είτε αυτό είναι φωτογραφία είτε γλυπτό, είτε μουσικό κομμάτι ή ταινία, προβληματίσει τους ανθρώπους, τους κάνει να σταματήσουν και να σκεφτούν, τότε αυτό είναι θετικό.
Τι ήταν αυτό σας προβλημάτισε τελευταία;
Ενα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Manufactured Landscapes» που «κατέβασε» ένας φίλος μου από το Internet. Eίναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στο βιομηχανικό τοπίο της Κίνας. Ως γνωστό πολλά από αυτά που πωλούνται στο δυτικό κόσμο, από ρούχα μέχρι ηλεκτρονικές συσκευές, έχουν κατασκευαστεί εκεί. Η έκταση των βιομηχανιών είναι τόσο μεγάλη όσο η μισή Αθήνα! Πραγματικά έμεινα άφωνος.

Ας επιστρέψουμε στους James. Ποιο είναι το πιο σημαντικό στην καριέρα σας;
Οτι είμαστε ακόμη στο προσκήνιο μετά από τόσα πολλά χρόνια, ειδικά σήμερα στην εποχή του Internet. Επίσης, ότι ο κόσμος μάς αγαπά και μας σέβεται.

Μητέρα και σπίτι. Αναφέρεστε συχνά στη θεματολογία των στίχων σας σε αυτές τις δύο πολύ σημαντικές έννοιες. Πού οφείλεται αυτό;
Θα έπρεπε να απαντήσει καλύτερα ο Tim Booth που γράφει τους στίχους. Από τη μεριά μου θα έλεγα ότι η ιδέα της επιστροφής στο σπίτι ήταν πάντα ένα θέμα που γοήτευε αφάνταστα τον Tim. Οσον αφορά στη σχέση με τη μητέρα είναι πολύ μοναδική και ξεχωριστή για τον καθένα μας. Ο Tim συχνά τραγουδάει για τις σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, με τον κόσμο γύρω μας. Η πιο ισχυρή σχέση του κόσμου είναι αυτή ανάμεσα στη μάνα και το παιδί της.

Πώς αισθάνεσαι ως μέλος των James σήμερα;
Υπέροχα. Κανείς μας δεν είχε φανταστεί ότι θα φτάσουμε μέχρι εδώ. Ισως επειδή στη ζωή τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Τα πράγματα αλλάζουν. Οταν εγκατέλειψα το γκρουπ το 1996, τότε άρχισε να αλλάζει σιγά σιγά και ο τρόπος που έβλεπα τους James. Συνειδητοποίησα ότι οι James δεν είναι μπάντα, αλλά ιδέα. Αυτή η ιδέα παραμένει ζωντανή εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες, μια περιόδο στην οποία οι James άλλαξαν τέσσερα πρόσωπα. Το ταξίδι συνεχίζεται...
Γιατί δεν αποκαλείτε την επιστροφή σας επανασύνδεση;
Γιατί επανασύνδεση είναι όταν ο κόσμος ξανασμίγει για να γιορτάσει μια περιόδο που είχε μοιραστεί στο παρελθόν. Είναι σαν μια συνάντηση παλιών φίλων από το σχολείο που ξαναβρίσκονται για να διαπιστώσουν πόσο άλλαξαν, πόσο διαφορετικοί έχουν γίνει. Το ίδιο συμβαίνει και με τα συγκροτήματα. Επανασυνδέονται για να παίζουν παλιά τραγούδια αλλά δεν ηχογραφούν νέο υλικό. Εμείς δεν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία γιατί ποτέ δεν σταματήσαμε να φτιάχνουμε μουσική. Αυτό φαίνεται και στο «Hey Ma». Μεταδίδει στον κόσμο την ενέργεια και την ωριμότητα της μπάντας.

Ποια είναι η πιο αγαπημένη σας επανασύνδεση παλιού γκρουπ;
Πιστεύω ότι σχεδόν καμία μπάντα που επανασυνδέθηκε τα τελευταία χρόνια δεν παρήγαγε σπουδαίο υλικό. Ισως μόνο οι Cowboy Junkies.

Kαι η χειρότερη;
Των Spice Girls (γελάει δυνατά).
Ποιο είναι το μότο σας;
Wow! Πρέπει να το σκεφτώ. Στη δεκαετία του ’70 ο Brian Eno είχε σχεδιάσει μια τράπουλα που σε βοηθάει τόσο στη διαδικασία της δημιουργίας, όταν το μυαλό σου μπλοκάρει, όσο και στην επίλυση των προβλημάτων. Λέγεται «Oblique Strategies». Οταν ήμασταν παλιά μαζί με τον Eno μάς έδωσε αυτή την τράπουλα και εμείς τη χρησιμοποιούσαμε όταν ηχογραφούσαμε ένα άλμπουμ ή όταν αυτοσχεδιάζαμε στο στούντιο. Τραβούσες ένα χαρτί που έλεγε, για παράδειγμα, «φτιάξε μια κούπα τσάι» ή «άλλαξε το μαύρο σε άσπρο». Υπήρχε όμως μόνο ένα χαρτί της τράπουλας που μας άρεσε και το αναφέραμε συνέχεια. Ηταν αυτό που έλεγε «Honor thy error as a hidden intention» (Τίμα το σφάλμα σου όπως μια κρυφή πρόθεση). Δηλαδή, όταν κάνεις ένα λάθος, δεν πρέπει να το δεις ως λάθος, αλλά ως μια αυθόρμητη δημιουργικότητα. Αυτό είναι το μότο των James.

Ποιος είναι ο James;
O James είναι ο μπασίστας Jim Glennie. Eίναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια μέλος της μπάντας. Παίζει με τους James από το 1980 μέχρι σήμερα.
Πώς σας φαίνεται η Αθήνα;
Το περασμένο καλοκαίρι δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι οι James είναι τόσο δημοφιλής μπάντα στο ελληνικό κοινό. Πραγματικά η αντίδραση του κόσμου με εξέπληξε ευχάριστα. Μου αρέσει η Αθήνα. Είναι μια πολύ ωραία πόλη, γεμάτη αντιθέσεις και χαρούμενους ανθρώπους.
------------------------------------------------------------------------------
Υ.Γ: Και μια πληροφορία για το Live στην Θεσσαλονίκη 16/7/2009 αν συνεχίσει η προπώληση να πάει με αυτό τον ρυθμό ίσως να αναγκαστούν να αλλάξουν χώρο στη συναυλία και να πάνε σε μεγαλύτερο.

Δευτέρα 25 Αυγούστου 2008

Ejekt συνέντευξη - James: Νιώθουμε Ότι Συνδεόμαστε Με Τους Έλληνες…

Μια μέρα μετά τη νίκη της Manchester United επί της Chelsea στο Champions League τηλεφώνησα στον Jim Glennie, μπασίστα των James, σκεπτόμενη ότι θα είναι σε καλή διάθεση. Σύντομα όμως μου αποκάλυψε πως είναι οπαδός της Manchester City, και πως στο εν λόγω αγώνα υποστήριζε την Chelsea. Παρόλα αυτά, η συζήτηση κύλησε ιδιαίτερα ευχάριστα ακόμα κι όταν τον ρώτησα για την αντίδραση που προκάλεσε το εξώφυλλο του νέου τους album, Hey Ma. Όλα αυτά, λίγες μέρες πριν την έλευση των James στο φετινό Ejekt festival…


Πώς νιώθετε που έρχεστε ξανά στην Ελλάδα, μια χώρα όπου έχετε φανατικό κοινό;
«Είμαστε πολύ χαρούμενοι. Έχουμε περάσει καταπληκτικά στις ζωντανές μας εμφανίσεις εκεί. Έχουμε τόσο φανατικό κοινό που είναι απίστευτο. Ο κόσμος έρχεται στις συναυλίες, τα albums πάνε καλά, νιώθουμε ότι συνδεόμαστε με τους Έλληνες και πραγματικά ανυπομονούμε. Φέτος σκοπεύουμε να έρθουμε πιο νωρίς, για να τριγυρίσουμε, να διασκεδάσουμε, να δούμε και να εξερευνήσουμε την πόλη».


Σου αρέσει, με άλλα λόγια, να κάνετε περιοδεία ή είναι λίγο κουραστικό;
«Μου αρέσει πολύ να είμαι σε περιοδεία. Είναι, βέβαια, κουραστικό, πρέπει να προσέχεις τον εαυτό σου, να κοιμάσαι καλά, να τρως σωστά για να μπορείς μετά να συνεχίζεις. Ωστόσο το λατρεύω. Οι James είναι μια μπάντα που λατρεύει τα live και είναι καλοί στις ζωντανές εμφανίσεις, στο να συνδέονται με το κοινό. Και φυσικά live και tour σημαίνουν ένταση, ενθουσιασμό και αδρεναλίνη».

Κάποτε είχα κάνει μία συνέντευξη με τον Tim Booth, όπου μου είπε πως οι James ήταν σαν μια δυσλειτουργική οικογένεια. Πώς γίνεται μια δυσλειτουργική οικογένεια να βγάλει έναν τόσο καλό δίσκο;
«(Γέλια!) Τώρα τα πάμε πολύ καλά! Στο παρελθόν, όταν διαλυθήκαμε, το 2001 ήμασταν όντως μια δυσλειτουργική οικογένεια. Υπήρχε ένταση στη μπάντα, όταν είσαι συνέχεια με τους ίδιους ανθρώπους επέρχεται τριβή. Επίσης, είμαστε πολύ παθιασμένοι με αυτό που κάνουμε και αυτό προκαλούσε έξτρα ένταση. Τώρα, μετά από 6-7 χρόνια, είμαστε πιο θετικοί. Μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε, και αυτό βγαίνει και στον δίσκο. Θέλαμε να κάνουμε έναν καλό δίσκο, γιατί στη φάση που είμαστε ο κόσμος θα περίμενε ότι θα κάναμε ένα album για να βγούμε από την υποχρέωση. Υπήρχαν στιγμές που τσακωνόμασταν, αλλά ο λόγος που υπάρχουμε τόσο καιρό είναι ότι ξέρουμε ότι δεν τρέχει και τίποτα αν τσακωθείς. Είναι λίγο σαν γάμος: μαλώνεις, αλλά δεν το κάνεις πολύ μεγάλο θέμα».


Πώς σου φάνηκε η αντίδραση που προκάλεσε το εξώφυλλο του Hey Ma;
«Ανόητη. Η ιδέα ήταν να έχει αντιπολεμικό μήνυμα και να κριτικάρουμε την επικρατούσα κουλτούρα των όπλων τη Αμερικής, την ανευθυνότητα του να σηκώνεις ένα όπλο χωρίς να σκεφτείς τις συνέπειες, όπως κάνει ο Τζορτζ Μπους στο Ιράκ. Το album περιέχει και μερικά αντιπολεμικά τραγούδια αλλά παρόλα αυτά προκάλεσε αντιδράσεις. Οι διαφημιστικές εταιρίες το θεώρησαν σοκαριστικό. Με εξέπληξε αν σκεφτείς τη βία στις ταινίες και τα νέα στις εφημερίδες».

Ε, είναι λίγο υποκριτικό…
«Τελείως! Δεν δοξοποιούμε την κουλτούρα των όπλων, δεν βγήκαμε στο εξώφυλλο ως τίποτε gangsters που κρατάνε όπλα, ήταν μια αντιπολεμική δήλωση και πάλι απαγορεύτηκε».

Ως James ξεκινήσατε αρκετά διαφορετικά. Είναι αναπόφευκτο να σε κερδίσει η pop μουσική τελικά;
«Δεν ξέρω καθόλου γι’ αυτό! Ήμασταν πιο «αιχμηροί», αλλά σαν μουσικός προοδεύεις και εξερευνάς καινούργια πράγματα. Κάνουμε ακόμα πράγματα με αιχμή, πάντα θέλουμε να προχωράμε και προοδεύουμε. Αυτό πιστεύω ότι είναι αναπόφευκτο».


Πώς σας φαίνεται η σημερινή μουσική; Ασχολείστε καθόλου;
«Ναι, ασχολούμαστε πολύ και βγαίνει απίστευτη μουσική από τη Βρετανία, το Μάντσεστερ, την Aμερική. Υπάρχει ένα έντονο ενδιαφέρον και ένα πολύ υγιές κλίμα. Κάναμε πολλά φεστιβάλ, γνωρίσαμε καταπληκτικές μπάντες που δεν ξέραμε και παίξαμε μπροστά σε καινούργιο κοινό. Μου αρέσουν πολύ οι Arcade Fire, οι Clinic, οι Radiohead».

Περίγραψέ μου με τρεις λέξεις τη μουσική σας.
«Παθιασμένη, απρόβλεπτη, συναρπαστική!».

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Λίγα 24ωρα πριν εμφανιστούν για τρίτη φορά στην χώρα μας, στα πλαίσια του Ejekt Festival, οι James (καλύτερα ο Larry Gott) μιλάνε στο transistor.

Λίγα 24ωρα πριν εμφανιστούν για τρίτη φορά στην χώρα μας, στα πλαίσια του Ejekt Festival, οι James (καλύτερα ο Larry Gott) μιλάνε στο transistor.

Αυτή είναι η τρίτη φορά που έρχεστε Ελλάδα. Πες μου εντυπώσεις από τις συναυλίες σας εδώ. Θυμάμαι ότι ο Booth, στην ανακοίνωση, ότι φεύγει από τους James, είχε κάνει ειδική αναφορά στην συναυλία στο Λυκαβηττό.

L: ναι ήταν απίθανη συναυλία αυτή στο Λυκαβηττό, που μας βοήθησε πολύ στην Ελλάδα, διότι πολλά άτομα μίλησαν στους φίλους τους και ήρθαν στην συναυλία μας πέρσι. Μας υποδέχτηκαν σαν παλιούς καλούς φίλους και πιστεύω ότι αυτό ήταν το αποτέλεσμα της εξαιρετικής συναυλίας στο Λυκαβηττό. Χαρήκαμε επίσης πολύ τη συναυλία πέρσι.

Στη περσινή σας συναυλία ο Booth είπε ότι “this is not a reunion, this is a rebirth”(αυτή δεν είναι επανένωση, είναι αναγέννηση). Ήταν ένα γενικό αίσθημα που είχε σχεδιάσει να πει, ή του ήρθε αυθόρμητα εξαιτίας της ζέστης και ενθουσιώδης ανταπόκρισης από το ελληνικό κοινό?

L: Όχι όχι δεν δεν ήταν για το ελληνικό κοινό. Η λέξη επανένωση δεν ταιριάζει σε εμάς . Νομίζω ότι ο όρος επανένωση ταιριάζει καλύτερα, όταν διάφοροι άνθρωποι γνωστοί από παλιά, από το σχολείο για παράδειγμα, συναντιόνται να ξαναθυμηθούν τα παλιά, τις εποχές που ήταν νέοι και επιτυχημένοι!!!.

Εμείς μαζευτήκαμε ξανά για να βγάλουμε καινούργιο δίσκο και όχι για να θυμηθούμε στιγμές του παρελθόντος, νιώθαμε περισσότερο σαν να θελαμε να τελειώσουμε μια δουλειά που είχαμε αφήσει στη μέση, είτε αυτή ήταν στην Αγγλία, Αμερική ή Ελλάδα. Είχαμε και άλλα πράγματα να πούμε και να δώσουμε σαν συγκρότημα και αυτός ήταν ο λόγος που μαζευτήκαμε όλοι μαζί ξανά – ήταν περισσότερο ανασυγκρότηση παρά επανένωση.

Το νέο σας άλμπουμ έφτασε νούμερο 3 στα ελληνικά chart, ενώ στην Αγγλία δε πάει και τόσο καλά. Τι έχεις να πεις για αυτό?

L: Πήγε καλύτερα στην Αγγλία από όσο μερικοί περίμεναν – μπήκε στο τοπ 10. Και η εταιρία μας αλλά και όλοι εμείς χαρήκαμε πολύ διότι με το internet και τα free downloads αυτή την εποχή, οι πωλήσεις δίσκων έχουν φάει ένα πολύ δυνατό χτύπημα και δεν πλησιάζουν στο ελάχιστο αυτές του παρελθόντος. Το αγοραστικό κοινό στην Αγγλία είναι κυρίως νέα παιδιά που πληρώνουν και κατεβάζουν τραγούδια πάρα πάνε στα μαγαζιά να αγοράσουν. Ίσως στην Ελλάδα, δεν ξέρω αλλά να είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Πάντως πήγε καλύτερα από ότι περιμέναμε στην Αγγλία και γενικά ήταν μια επιτυχημένη κυκλοφορία.

Σας έχω δει στη σκηνή 3 φορές (2 Ελλάδα και μια Αγγλία). Και τις 3 φορές έχετε ανοίξει τις συναυλίες με το «say something». Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για αυτό ή απλά σας αρέσει αυτό το κομμάτι για άνοιγμα?

L: Είναι ένα πολύ κάλο τραγούδι, αλλά νομίζω ότι ήταν σύμπτωση. Δεν έχουμε το ίδιο σετ κάθε φορά. Τις περισσότερες φορές έχουμε διαφορετικό σετ και μάλλον τις φορές που μας είδες, είχαμε επιλέξει να ανοίξουμε με αυτό - βέβαια υπάρχουν κάποια κομμάτια στάνταρ που επιλέγουμε να ανοίγουμε τις συναυλίες και το «say something» είναι ένα από αυτά, όπως επίσης και το «born of frustration».

Γιατί δεν παίζετε το «five-o» στις συναυλίες σας, που πιστεύω ότι είναι και ένα από τα καλύτερα σας τραγούδια?

L: Για τον ίδιο λόγο, περίπου με αυτά που είπα παραπάνω. Αλλάζουμε το σετ κάθε φορά. Το έχουμε παίξει μερικές φορές από τότε που βρεθήκαμε πάλι, απλά πρέπει τις φορές που μας είδες να μην ήταν στο σετ. Πρέπει να συνεχίσεις να έρχεσαι στις συναυλίες των James αν θέλεις να ακούσεις όλα τα αγαπημένα σου κομμάτια

Τι σημαίνει ο τίτλος five-o?

L: Λοιπόν σε αυτό το κομμάτι επικρατεί μια slide κιθάρα, που ο ήχος της μας θυμίζει χαβανέζικη steel κιθάρα και υπήρχε ένα σήριαλ που λεγόταν Χαβάη 5-0. Όταν δουλεύαμε αυτό το τραγούδι το λέγαμε χαβανέζικο τραγούδι και τελικά λόγω και του σήριαλ το ονομάσαμε σκέτο five-0. Είναι τόσο απλό.

Για πες μου εντυπώσεις από τις συνεργασίες σας με τον Brian Eno

L: Αυτό είναι μεγάλο θέμα. Ο Brian είναι ένας απίθανος χαρακτήρας για να δουλεύεις μαζί του, σου δίνει έμπνευση και μαθαίνεις πολλά. Είναι μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνάς. Θα μπορούσα να σου πω πολλές ιστορίες για τη μανία του με τις λεπτομέρειες και διάφορα πράγματα, που άλλοι παραγωγοί ούτε που ακουμπάμε. Όπως και να είναι, έχει υπάρξει για εμάς μεγάλη έμπνευση και ένας καλός μέντορας.

Ποια είναι η γνώμη σου για τη μουσική στην Αγγλία και όλο αυτό το hype που δημιουργείται από τα μέσα, κυρίως από το nme? Κάποια συγκροτήματα που σας αρέσουν και αξίζουν αναφοράς?

L: Οι Cortinas από το Μαnchester είναι από τις λίγες μπάντες που μας αρέσουν. Εχουν κάποια σχετική επιτυχία και μας αναφέρουν κιόλας σαν μια από τις επιρροές τους.

Για πες μου και για τη μουσική από Αμερική και τον υπόλοιπο κόσμο? Ποια συγκροτήματα σας αρέσουν?

L: Ερώτηση που έχει μεγάλη απάντηση. Πάρα πολλά συγκροτήματα μας αρέσουν.. από Nick Cave and the Bad Seeds, μια νέα μπάντα που λέγεται Chalton Band (???κάπως έτσι), μέχρι Gabriella Rodrigues και πολλοί πολλοί άλλοι. Και οι Arcade Fire μας αρέσουν πάρα πολύ.

Ποιος είναι ο James? Στο myspace λέτε ότι οι James δεν είναι κάποιο άτομο.

L: James είναι απλά το όνομα της μπάντας. Ένα γκρουπ από 7 άτομα, που παίζουν μουσική μαζί. Όταν στην αρχή ονομάσαμε τη μπάντα James υπήρχαν πολλοί λόγοι, ο πιο σημαντικός από αυτούς, ήταν ότι ακουγόταν ακριβώς σαν κάποιο άτομο, ήταν σαν κάποιος άνθρωπος. Σαν κάποιον που μπορούσες να γνωρίσεις και να έχεις σχέση μαζί του, σε αντίθεση με κάτι που θα ήταν μακρινό και απόμακρο.

Πως συνδέεται το «sometimes» με την ιστορία του Lester Piggot?

L: Ναι κι αυτή η ιστορία μοιάζει με τη φάση του five-0. Δεν είχαμε τίτλο για αυτό το κομμάτι, όταν το δουλεύαμε ήταν γνωστό σαν “galloping song”. Μετά όταν το ηχογραφούσαμε στο στούντιο ένας μηχανικός ήχου, αντί να χρησιμοποιήσει το κλασικό “ένα δύο, ένα δύο” για να τεστάρει τον ήχο στο μικρόφωνο, τραγουδούσε ένα τραγουδάκι για τον Lester Piggot. Από τότε το ξέραμε σαν “Lester Piggot”. Όταν ήρθε η ώρα να το βάλουμε στο άλμπουμ, είπαμε ότι δεν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι, γιατί θα φαινόταν σαν αστείο, διότι ο Lester ήταν κάπως σαν αστεία φιγούρα στην Αγγλία, ήταν ένας τζόκεϊ που τελικά φυλακίστηκε για φοροδιαφυγή. Το τραγούδι ήταν πολύ σοβαρό και δεν μπορούσαμε να το ονομάσουμε έτσι, αλλά μας άρεσε πολύ κι αυτός ο τίτλος, οπότε το βάλαμε σε παρένθεση.

Πες μου λίγο για το νέο σας άλμπουμ, τους στίχους, τη μουσική, το εξώφυλλο, τη σημασία του, γιατί πιστεύεις ότι λογοκρίθηκε, τις κριτικές κτλ.

L: Θα αρχίσω με το εξώφυλλο και το γιατί απαγορεύτηκε. Φαίνεται ότι είναι πολύ ευαίσθητο θέμα και έχουν μεγάλο πρόβλημα να δείχνεις ένα μωρό τόσο κοντά σε ένα όπλο. Είπαν ότι δοξάζει την κουλτούρα των όπλων, ενώ κάνει ακριβώς το αντίθετο. Επιλέξαμε να το βάλουμε σαν εξώφυλλο από μια ιστορία που ακούσαμε εξ Αμερικης – ο παππούς ενός 10 μηνών μωρού, του αγόρασε ένα όπλο. Ο πατέρας του έκανε αίτηση να του βγάλει άδεια οπλοφορίας στο όνομα του μωρού. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει στην Αμερική όριο ηλικίας για να βγάλεις άδεια οπλοφορίας. Έτσι οι αρχές προχώρησαν κανονικά και εκδώσαν άδεια οπλοφορίας, κανονική για το μωρό, με τη φωτογραφία του και μια μουντζούρα για υπογραφή.

Αυτό βρήκαμε σοκαρίστηκα και όχι τη φωτογραφία. Είναι ο τρόπος που σαν κουλτούρα, γινόμαστε αδιάφοροι και αμαθείς με τη δύναμη των όπλων και τα βλέπουμε περισσότερο σαν αξεσουάρ μόδας, που μπορείς να τα έχεις αφημένα κάπου στο σπίτι, ενώ στην ουσία είναι πάρα πάρα πολύ επικίνδυνα και φονικά αντικείμενα. Είναι περίπου το ίδιο πράγμα, όπως οι George Bush και Tony Blair έκαναν έτσι απλά πόλεμο και οι επιπτώσεις των πράξεων τους ήταν πολύ μεγαλύτερες από τη πρόθεση τους.

Όπως το παιδί δεν γνωρίζει τη δύναμη των όπλων και θα παίξει με αυτά και πιθανώς σκοτώσει και κανέναν, έτσι σκεφτήκαν και ο Blair και ο Bush, με το μυαλό ενός μικρού παιδιού και είπαν “ωραία, θα μπούμε στη τάδε χώρα και θα είμαστε μια χαρά, δε θα έχουμε χιλιάδες ανθρώπων να πεθαίνουν κάθε μήνα.

Αυτή την αναλογία θέλαμε να δείξουμε και πιστεύουμε ότι αυτή η φωτογραφία τα κατάφερε πολύ καλά. Όπως καταλαβαίνεις το να απαγορεύσεις αυτή τη φωτογραφία είναι, νομίζω τουλάχιστον, γελοίο.

Όσο για τις κριτικές είμαστε γενικώς ικανοποιημένοι. Ξέρεις οι James στην Αγγλία είναι κάπως πως να το πω, εκτός μόδας. Είμαστε μόνιμα εκτός μόδας- Ο μουσικός τύπος φαίνεται ότι μας γουστάρει, αλλά μας βρίσκουν εκτός μόδας. Πάντως οι κριτικές ήταν καλύτερες από αυτές που περιμέναμε. Ενώ, όμως οι κριτικές ήταν πολύ καλές, όταν έφτασε η ώρα να μπουν -ξέρεις- τα γνωστά αστεράκια, ήταν πολύ χαμηλά και μας απογοήτευσε λίγο. Πιστεύω ότι οι κριτικές από την Αμερική θα είναι διαφορετικές. Αν δεις τις κριτικές από άτομα που έχουν ακούσει το άλμπουμ στα amazon, itunes, play, κτλ βλέπεις ότι είναι 5 αστέρων άλμπουμ.

Πως ήταν η διάθεση σας όταν ηχογραφούσατε το άλμπουμ ύστερα από τόσα χρόνια που είχατε να βρεθείτε μαζί?

L: Πιστεύω ότι το άλμπουμ θα ακουγόταν πολύ χάλια, αν δεν είχαμε την κατάλληλη διάθεση. Η ατμόσφαιρα ήταν εκπληκτική, νιώθαμε πολύ ωραία που βρεθήκαμε ξανά όλοι μαζί, έπειτα από τόσα χρόνια και πιστεύω ότι αυτό φαίνεται και στο άλμπουμ.

Ποια είναι η γνώμη σου για το “παράνομο κατέβασμα” μουσικής?

L: Ας το λέμε καλύτερα καλύτερα μουσική που μοιράζεται (sharing music) και όχι παράνομο κατέβασμα (illegally downloading), διότι πιστεύω, ότι αυτό γίνεται -μοιράζονται μουσική.

Διαφωνώ με την ιδέα μια εταιρία να φτιάξει ένα site που να μπορείς να κατεβάσεις μουσική δωρεάν και να έχουν κέρδη από αυτό!!!!!!!!!

Αλλά με την ανταλλαγή αρχείων μουσικής, πιστεύω ότι διαδίδεται το όνομα σου και σε βοηθάει σαν καλλιτέχνη αυτό. Οι James συγκεκριμένα ευνοηθήκαν πολύ από άτομα που μοίραζαν τη μουσική μας, όταν δεν ήμασταν μαζί (από το 2001) με αποτέλεσμα η μουσική μας να φτάσει σε πολύ περισσότερο κόσμο. Ξέρω άτομα που έβαζαν τη μουσική των James στο ipod φίλων τους και τους έδιναν playlists με James κτλ κι έτσι αποκτήσαμε καινούριους φίλους που τους άρεσε η μουσική μας και μάλιστα έλεγαν “κρίμα που δεν είχαμε δει αυτή τη μπάντα όταν ήταν μαζί”.

Έτσι όταν επιστρέψαμε πέρσι, υπήρχαν πολλά άτομα στις συναυλίες μας, που ούτε μας είχαν ξαναδεί ή ακούσει και αυτή είναι η δύναμη του “κατεβάσματος”. Πιστεύω ότι οι εταιρίες φέρθηκαν πολύ χαζά, που προσπαθούσαν να σταματήσουν το “κατέβασμα”.

Σπατάλησαν περίπου 10 χρόνια προσπαθώντας να βγάλουν παράνομο το downloading, αντί να δουν και να καταλάβουν ότι αυτό ήταν το βήμα προς τα μπρος, ήταν το μέλλον. Αν είχαν δεχτεί αυτό από νωρίς, θα είχαν χρόνο να ασχοληθούν με το πως να χρεώνουν τα cd σε λογικές τιμές και να είναι ακόμα μια υγιή και δυνατή επιχείρηση. Αυτοί τι έκανανε όμως?

Υπερχρέωσαν τα cd. Αν είχαν ασχοληθεί να φτιάξουν τα δικά τους site, να μπορούσες να κατεβάζεις και όχι να έστελναν στα δικαστηρια, τα διάφοραnapster, itunes και άλλα τέτοια, θα ήταν τα πράγματα πολύ καλύτερα- φέρθηκαν ηλίθια και το λάθος είναι δικό τους.

Δημιούργησαν μια γενιά ατόμων που περιμένουν να είναι η μουσική δωρεάν και όχι να πληρώνουν για αυτήν.

Τι έκαναν οι James όλα αυτά τα χρόνια που ήσασταν χώρια? Είχατε καμιά επαφή?

L: Κάναμε κάποιες αποχαιρετιστήριες συναυλίες στο Μάντσεστερ και το Λονδίνο, όταν ο Tim ανακοίνωσε ότι φεύγει το 2001. Σε αυτές τις συναυλίες με ρώτησε ο Jim (Glennie-bass) αν θα ήθελα να συνεχίζαμε να παίζουμε μαζί, οπότε εγώ κι ο Jim συνεχίσαμε μαζί και γράψαμε κάποιο υλικό. Αυτό με κάποιο τρόπο οδήγησε στο να ξαναενωθούν οι James. Είχαμε ηχογραφήσει κάποιο υλικό και ζητήσαμε από τον Tim να έρθει μαζί μας. Ο Tim τότε είχε τη δική του σόλο δουλειά και προσπαθούσε να κάνει και κάτι με ηθοποιία. Ο Saul (Davis-violin), o Mark (Hunter-keyboards) και ο David (Baynton-drums) ασχολήθηκαν περισσότερο με παράγωγες και μανατζαρισμα διαφόρων συγκροτημάτων. Ο Andy (Diagram-trumpet) που είναι πλέον ξανά μαζί μας – είχε φύγει το 1992 (νομιζω), ασχολήθηκε και αυτός με διάφορες παραγωγές, όπως άλμπουμ των Caribou (?????) και του David Thomas(????)

Τι μουσική ακούτε όταν είστε σε περιοδεία?

L: Ο καθένας ακούει τη δική του μουσική σε ipod. Γενικά πάντως δεν ακούμε πολύ μουσική στις περιοδείες και αυτό διότι μετά από συναυλίες, όταν ακούς μουσική μπαίνεις σε πειρασμό να τη βάλεις πολύ δυνατά και έτσι κανείς κακό στα αυτιά σου, τα όποια είναι ήδη πολύ εκτεθειμένα σε δυνατούς ήχους στη διάρκεια των συναυλιών!! Περισσότερο βλέπουμε ταινίες.

Πες μου ένα συγκρότημα ή καλλιτέχνη που θαυμάζουν οι James και θα ήθελαν να κάνουν συναυλία μαζί ή ίσως και κάποιο δίσκο, όπως π.χ οι Pearl Jam με τον Neil Young στο Mirrorball.

L: Ο Neil Young είναι ένας μουσικός που θαυμάζουμε όλοι μας. Είχαμε ηχογραφήσει μαζί του το 1992. Επίσης είχαμε περιοδεύσει μαζί του στην Αμερική και Ευρώπη. Οι Arcade Fire μας αρέσουν επίσης πολύ, οι οποίοι μάλιστα αναφέρουν σαν ένα από τα πιο αγαπημένα τους άλμπουμ το “Wah Wah”.

Αγαπημένο τραγούδι James?

L: Το “Hey Ma” είναι ένα από τα αγαπημένα μας, καθώς και το “Oh my Heart”το οποίο μάλιστα, τελευταία στιγμή το βάλαμε στο άλμπουμ. (Προφανώς ο Larry Gott δεν κατάλαβε την ερώτηση)

Στο facebook σας στη λίστα με τις επιρροές σας, αναφέρετε τους Cohen Brothers και Daniel Day Lewis. Μπορείς να μου πεις πως αυτοί οι δυο επηρέασαν τη μουσική σας?

L: Όλα αυτά που αναφέρουμε σαν επιρροές επηρέασαν τη μουσική μας, αλλά και τη νοοτροπία μας γενικότερα και πιστεύω ότι οι Cohen Brothers παρόλο που κάνουν ταινίες Hollywood, τις κάνουν με μια δική τους ιδιαίτερη ματιά και έναν ασυνήθιστο τρόπο. Ο Daniel Day Lewis με τον τρόπο που παίζει, είναι μια έμπνευση για όλους εμάς. Επίσης η στάση του Bill Hicks του αμερικανού κωμικού που πέθανε το 1994 αντανακλάται στον τρόπο που δουλεύουμε. Όλοι αυτοί μουσικοί ή όχι επιδρούν στη δουλειά μας, άνθρωποι που έχουν επιτυχία, αλλά την έχουν με τους δικούς τους όρους.

Πες μου μερικές λέξεις που σου έρχονται στο μυαλό για τους παρακάτω:

Morrissey

L: μουσική ιδιοφυΐα / τρέλα

Usa

L: είναι πολύ μεγάλη για να τη βάλω σε μερικές λέξεις!!

Nme

L: εχθρός (enemy) το αντίθετο του φίλου

Angelo Badalamenti

L: Άγγελος..κακός

Manchester United

L: η μισή από τη καρδιά του Μanchester

Tony Blair

L: ιστορία

Hacienda

L: γιορτή

http://www.tranzistor.gr
Μάνος Λιγνός

Τρίτη 29 Απριλίου 2008

James Συνέντευξη - Παρασκευή 25 Απριλίου 2008

Η μπάντα από το Μάντσεστερ κυκλοφορεί νέο άλμπουμ και έρχεται ξανά στην Ελλάδα. Συνεντεύξεις - Παρασκευή 25 Απριλίου 2008.

Μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες του ελληνικού κοινού είναι αναμφίβολα οι James. Το βρετανικό γκρουπ, που διαλύθηκε το 2001, επανασυνδέθηκε πέρυσι την άνοιξη για μία περιοδεία, σταθμός της οποίας υπήρξε και η Ελλάδα, ενώ ακολούθησαν οι ηχογραφήσεις του νέου τους άλμπουμ, του «Hey Ma», το οποίο μόλις κυκλοφόρησε. Ταυτόχρονα οι James ετοιμάζονται για ακόμη μία τουρνέ και θα βρεθούν ξανά στην Αθήνα για το φετινό Ejekt Festival, στις 28 Ιουνίου. Με αφορμή το πολύ καλό «Hey Ma» και την καλοκαιρινή συναυλία στα μέρη μας, συνομιλήσαμε με τον Jim Glennie, μπασίστα και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος.

Tο εξώφυλλο του νέου άλμπουμ σας «Hey Ma» απεικονίζει ένα μωρό το οποίο καλείται να «επιλέξει» ανάμεσα σε ένα πιστόλι και σε παιδικά τουβλάκια, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις στη Bρετανία. Γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη εικόνα;

Tο άλμπουμ πήρε τον τίτλο του από ένα κομμάτι που συμπεριλαμβάνεται σε αυτό, ένα τραγούδι διαμαρτυρίας, το οποίο εμπνευστήκαμε από τον πόλεμο στο Iράκ. Έτσι, θέλαμε στο εξώφυλλο μια εικόνα που να ταιριάζει με το συγκεκριμένο ζήτημα. Tο μωρό που έχει μπροστά του ένα όπλο συμβολίζει το γεγονός ότι αναμειχθήκαμε στον πόλεμο χωρίς να μπορούμε να διανοηθούμε τις συνέπειες της εμπλοκής μας. Έχεις δίκιο, μας προκάλεσε προβλήματα στη Bρετανία, αλλά προσπαθήσαμε απλώς να προκαλέσουμε τον κόσμο να σκεφθεί λίγο περισσότερο και να αντιδράσει σε όσα συμβαίνουν.

Πώς ήταν να βρεθείτε και πάλι μαζί όλα τα μέλη του γκρουπ, 6 χρόνια μετά τη διάλυσή σας, και να δουλέψετε για ένα νέο άλμπουμ;

Aρχικά ήμαστε πολύ απασχολημένοι με την περιοδεία μας στην Aγγλία και τις εμφανίσεις μας σε πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ πέρυσι το καλοκαίρι, οπότε προσπαθήσαμε ανάμεσα στις συναυλίες να βρούμε χρόνο ώστε να γράψουμε τα νέα κομμάτια. Ήταν μια αρκετά κουραστική χρονιά, αλλά όλα πήγαν καλά! Eίμαστε πολύ ευχαριστημένοι από το τελικό αποτέλεσμα και ανυπομονούμε να παίξουμε ακόμη περισσότερα νέα κομμάτια στις συναυλίες μας.

Ποια είναι η αντίδραση του κοινού μέχρι τώρα όταν παίζετε ζωντανά τα νέα κομμάτια σας;

H αλήθεια είναι ότι αισθανόμαστε περισσότερη πίεση όταν παίζουμε το νέο υλικό, καθώς ο κόσμος δεν γνωρίζει ακόμη καλά τα τραγούδια που μόλις κυκλοφόρησαν. Έτσι, τα νέα τραγούδια πρέπει να παίζονται όσο το δυνατόν πιο άψογα. Mας αρέσει αυτή η πρόκληση. Tο βέβαιο είναι, με βάση όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, πως όσο περνά ο καιρός η ανταπόκριση του κόσμου στα καινούργια κομμάτια θα είναι όλο και πιο θερμή.

Σας εντυπωσίασε η ιδιαίτερα ζεστή υποδοχή που σας επεφύλασσε το κοινό σας μετά από μερικά χρόνια απουσίας;

Ήταν πραγματικά απίστευτο και μας συγκλόνισε αυτό που συνέβη στις συναυλίες μας την περασμένη χρονιά. Mετά από 6 χρόνια, δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε πώς θα αντιδρούσε το κοινό μας. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν να μας δουν και πάλι, ενώ το σημαντικότερο είναι ότι, αν και βρισκόμασταν σε απραξία επί 6 χρόνια, αποκτήσαμε νέους φαν. Oι συναυλίες μετά την επανένωσή μας ήταν μια μεγάλη γιορτή.

Έχει ειπωθεί ότι εσύ ήσουν η κινητήρια δύναμη για την επανασύνδεση των James. Kατά πόσο ισχύει αυτό;

Δεν ξέρω... H αλήθεια είναι ότι ήθελα πολύ να βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί. Περάσαμε πολλά χρόνια ηχογραφώντας και δίνοντας συναυλίες και οι σχέσεις μεταξύ των μελών του γκρουπ δεν θα μπορούσαν να χαθούν ξαφνικά. Eίχαμε περάσει μαζί περίπου 20 χρόνια και δεν ήταν εύκολο να τα διαγράψουμε. Aπό την πλευρά μου, απλώς έκανα ό,τι μπορούσα για να συναντηθούν και πάλι οι δρόμοι μας.

Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο, στα τέλη της δεκαετίας του '80, αισθανόσαστε τότε πως ανήκατε στην περίφημη «σκηνή του Mάντσεστερ», της πόλης απ' όπου προέρχεστε;

Στην πραγματικότητα δεν νομίζω ότι ανήκαμε σε αυτή την κατηγορία των γκρουπ. Bεβαίως, είχαμε πολλές σχέσεις με τα γκρουπ που δημιούργησαν τον groovy ήχο του Mάντσεστερ. Mοιραζόμαστε το ίδιο στούντιο με τους Inspiral Carpets, είχαμε πάρει μαζί μας σε περιοδεία τους Happy Mondays, αλλά δεν ανήκαμε σε αυτήν τη σκηνή, καθώς είχαμε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα την πορεία μας, ενώ ο ήχος μας ήταν κάπως διαφορετικός. Πάντως, αυτό που συνέβαινε εκείνα τα χρόνια στην πόλη μας ήταν υπέροχο, πολύ διασκεδαστικό!

Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι δεν ήσαστε ποτέ τα «αγαπημένα παιδιά» του βρετανικού μουσικού Tύπου, ενώ, αντίστροφα, στην Eυρώπη και στις HΠA η δουλειά σας έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές;

O μουσικός Tύπος στη Bρετανία είναι ιδιαίτερα «κυνικός». Aσχολείται συνήθως με το «next big thing» και όλο και πιο λίγο με παλιότερα γκρουπ. Eίμαστε συμβιβασμένοι εδώ και πολλά χρόνια με αυτή την κατάσταση και προσπαθούμε να μη δίνουμε ιδιαίτερη βάση στις αρνητικές κριτικές. Πάντως, έχεις δίκιο... Στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και στις HΠA οι James απολαμβάνουν της αποδοχής των κριτικών, οι οποίοι λειτουργούν πολύ πιο αντικειμενικά.

Σε λίγους μήνες θα βρεθείτε ξανά στην Aθήνα για να παίξετε μπροστά στο ελληνικό κοινό, που σας έχει δείξει μέχρι σήμερα πόσο πολύ σας εκτιμά. Γιατί πιστεύετε ότι είστε τόσο δημοφιλείς στην Eλλάδα;

Πραγματικά δεν μπορώ να έχω μια σαφή εξήγηση. Ίσως το γεγονός ότι είμαστε τόσο πολύ παθιασμένοι με τη μουσική μας να έχει αγγίξει τους Έλληνες, που είναι ένας λαός με πλούσια συναισθήματα. Tι καλύτερο για εμάς από το να βρισκόμαστε σε μια τόσο υπέροχη χώρα, με ζεστούς ανθρώπους και υπέροχο καιρό και να δίνουμε συναυλίες μπροστά σε τόσο καλό κοινό;

Tι θα πρέπει να περιμένουν από την εμφάνισή σας όσοι θα βρεθούν στο φετινό Ejekt Festival; Θα δώσετε μεγαλύτερη έμφαση στο νέο σας δίσκο;

Φυσικά θα δώσουμε αρκετό χρόνο στα νέα τραγούδια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα παίξουμε πολλά κομμάτια από το παρελθόν. Nομίζω ότι θα υπάρξει ισορροπία ανάμεσα στο «φρέσκο» και στο παλαιότερο υλικό. Tο θετικό είναι ότι το κοινό θα έχει εξοικειωθεί μέχρι τότε με τα τραγούδια του «Hey Ma»...

Πηγή:City Press